پیوند خنده و ابدیت
پایش به پایم گرفت
به کتاب هایم فرو ریخت
و رفت
رفت و
لبخندی زد
لبخندش نشانه شد
که مرا به او پیوند میداد
در ابدیت .
+ نوشته شده در جمعه هجدهم دی ۱۳۸۸ ساعت ۲ ق.ظ توسط pana
|
PANANOTE
WOR(L)D in wor(l)d
نوشتههای پیشین
- تیر ۱۳۹۱
- خرداد ۱۳۹۱
- فروردین ۱۳۹۱
- بهمن ۱۳۹۰
- دی ۱۳۹۰
- شهریور ۱۳۹۰
- مرداد ۱۳۹۰
- تیر ۱۳۹۰
- خرداد ۱۳۹۰
- فروردین ۱۳۹۰
- اسفند ۱۳۸۹
- بهمن ۱۳۸۹
- دی ۱۳۸۹
- آبان ۱۳۸۹
- شهریور ۱۳۸۹
- تیر ۱۳۸۹
- خرداد ۱۳۸۹
- اردیبهشت ۱۳۸۹
- فروردین ۱۳۸۹
- اسفند ۱۳۸۸
- بهمن ۱۳۸۸
- دی ۱۳۸۸
- آذر ۱۳۸۸
- آبان ۱۳۸۸
- مهر ۱۳۸۸
- تیر ۱۳۸۸
- اردیبهشت ۱۳۸۸
- فروردین ۱۳۸۸
- بهمن ۱۳۸۷
- دی ۱۳۸۷
- آذر ۱۳۸۷
- مهر ۱۳۸۷
- شهریور ۱۳۸۷
- مرداد ۱۳۸۷
- تیر ۱۳۸۷
- خرداد ۱۳۸۷
- آرشيو