در به دلم میزنی ، تکان دل زنگ در است

پا پی سایه خویش ، دمپایی راهبر ، مرا به در آویزان میکند

تا کاش قاب بگیرم تصویرت را بر در که سالهاست در به در آنم

لمس دستان گشاینده ی در ، وداع تلخی با رویای شاعرانه ی مزخرف ، دهن کجی من به آیفن

باز مثل همیشه  ، تن تو هستی من است که به هستی ام تن دهم  و میدانم مهم من و تو هستیم

اگر  هیچ کس پشت تکان های در نباشد حداقل بهانه ی راه رفتن من شد .

 

      *     *      *

 

در خواب ، هیچ وقت آنجا یی که هست ، نیست .

 و در بیداری.

 

      *          *          *

انسان همیشه کس دیگری است . (نیچه – حکمت شادان)