کوه ، خط لرزان افق

آسمانی خاکستری – و  به بالا

و درختان شاخ به شاخ  - سبز  

و بیابانی برهنه به بی نهایت

و جهانی تا نا کجا رفته

 

همه زمینه ای برای

تصویر ایستاده ی تو میشوند

آنگاه که آب دهانت را قورت دادی !