اگر کسی درباره ی تئاتر و نمایشنامه و ادبیات و از این مزخرفات معلومات زیادی داشته باشد ،
مدتی طول میکشد تا آدم بفهمد که آیا او واقعا شخص احمقی است یا نه .
.J.D.Salinger
دروغ گفتن تنها گفتن آن چیزی نیست که راست نباشد و حقیقت نداشته باشد .در واقع به ویژه
دروغ گفتن گفتنِ چیزی بیش از آنچه حقیقت دارد است و ، در مورد عواطف انسانی ، گفتن چیزی
بیش از آن چه فرد احساس میکند .
Albert Camus
گاه واژه ها چشمی را میبندد و شعر فکری را خاموش میکند . شاعران بسیار شده اند چون تفکر
کار دشواری شده . شاعری در مفهوم عام چیدن واژگانی زیبا و گاه آهنگین برای کلامی بیهوده گفتن
است در کنار معجون سحر و جادو .
اما شاعران عام هر کدام در بازخوانی خود از خود فردی خاص هستند .
و من خود را نعلت و نفرین میکنم در برخورد با شعر شاعرانی سکوت کرده ام
و حق رفاقت را در برابرشان ناتمام گذاشته ام . و میدانم نوک شمشیر بر سمت خود من است .
آنگاه که پسرکی شعر میگوید عارف میشود تنها میماند و در آخر هم اگر خوش شانس باشد
اگزیستانسیالیستی آبکی خواهد شد و یااگر مجلات روز را دنبال کند پسامدرنی دیکانستراکشن .
و می افتد به جان کلمات و آنقدر کلمه هست که بتوان شاعر بود .
من خود شعر میگویم و خود به او حمله میکنم . چقدر ساده دختری شعری می گوید که یک طرفش
عشقی و گلی پژمرده و آن طرفش سیاهی است و نفرت ! و کم کم در شعر ها میبینیم واژگان مفهومی
چارچوبی و بی رنگ پیدا میکنند .و مفهوم ها برعکس تاثیر میگذارند و شاعر هنوز متوجه این "وارونگی "
نشده و هنوز در روح فردی خویش کلمات و واژگانش را نشخوار میکند و همه چیز وارونه خواهد شد .
میل به تفکر عرفانی چون بالی بریده سر شاعر را که به هوا پریده بر زمین میزند . عرفانی که تنها نفع
معنوی آن برای شاعر امروز همان نفع پست مدرن هایمان است یعنی فرار از نقد . و این تفکر گفتمان
را در هر مفهوم لنگ میگذارد . نه فقط در شاعر ما در همه ی هم وطنان این میل هنوز وجود دارد .
وقتی دانشجوی معماری دیکانستراکشن میشود و خط خطی های کاغذش را میکند ساختمانی که
در ورودی ندارد و در مقابل نقد با اقتدار کامل میگوید این فرم دغدغه ی من بوده و من در تنهایی خویش
الهام گرفته ام یا خود را به فرانگ گری و زاها حدید و غیره میچسباند و با عصبانیت سد راه هر گفتمانی
میشود و هر گفتگو را به مبارزه ای تبدیل میکند چه باید گفت . ما ادبیات گفتگو نداریم !
و این باید دانسته شود مخاطب من همه نیستند و نیازی هم به این تفکیک مخاطب ها نیست
که به عقیده من مخاطب همه باشند باز بهتر است اما ...
*
شمشیر ِ کشیده گویای همه چیز میشود
تفنگ کشده گویای همه چیز است
آی دشمنی .
رنگ سرخ تو همه چیز را میگوید . با صداقت .
امروز در زیر دانه های انگور ٫سبز - زهر در گلو میشود
و چنان سبز .
آی دشمنی دلتنگت شدم .
**
کمای دوستی کماکان بوی کافوری است بر تابوت
در اتاق سی سی یو مانده بر ناسوت - اشک می بارد بر این مانده چون یاقوت
اسکناس بر قبر نا کنده اش- چون بوی یاس - بینی ام را میبرم از این وحشت بی اخلاق با وسواس
سلام - کلام - و خنجری چون قدیم بر پشتت و تمام -
از یاد رفته؟ که گفته ؟ از این دنیا این مفهوم رخت شسته ؟ پاهایم امروز سستِ سسته !
مرد ی از دور فاتحه ای میفرستد بر اتاق سی سی یو - مرد دیگری نگاهی میکند و میگوید وات آر یو ؟
و مرد سوم او را می بوسد و درطاقچه نگهش میدارد کنار چاقو - و همان چاقوی کهنه .
امروز من بر گور خالی اش تنها می خوابم - می خوابم - می خوا ... من ...
مرد اول - مرد دوم - مرد سوم ... در اتاق سی سی یو .... منتظرند تا گلی بر قبرم بگذارند .
و من آرام میخوابم ... بوق بوق و تکانی و تمام چون خط مستقیم ------------------------
***
در بیابانی زرد زیر آفتاب مردی از زیر کلاه بلندش بر اسب خود نگاه میکند . مقابلش مردی را میبیند .
تفنگی در دست به سمتش می آید . "امروز اومدم تا با هم دوئل کنیم ."
مرد کلاهش را بالا با نوک انگشت ماهرانه بالا می آورد " چرا ؟ "
مرد مقابل از اسب به پایین میپرد و دهانه ی اسب خود را میگیرد
"تنها برای اینکه این سنت را باز زنده کنیم " . هر دو تنها ده قدم پشت به پشت میشمارند
و صدای تیر تفنگ هر دو همزمان بلند میشود . و جسد هر دو همانجا خوراک لاشخور ها میشود .
-------------------
شب شیشه ی تاری شد از اشک
در نبود نور - چشم ها و گوشهامان کور - وهم مردم میزند ناجور
این درختان بلند تیره در بی نوری امشب - رقص رقصان باد لامصب -
گاه آرام میخفتند و تنها آسمان است و سیاهی
گاه مردی میدهد بر این شب تیره گواهی - گاه آهی- آه آهی !
و دمی آرام سر بر گوش من گوید که شاید بر سر این شاخ و برگ آرام روید لکه های خون !
لکه های خون ؟در شب تاریک تو لیلی و بی مجنون ؟
اشک میبارد به چشم مرد همچنان بارون - من به او گویم سوالم را دوباره : لکه های خون ؟
مرد آرام سر بر گوش من آورد - دوباره گفت :
شب - دست خونین زنی را پشت خود دارد که در شهرْ آفتاب روز -
زیر درد و آن هزاران سوز - در میان اگزوز و انسان کمرشان خم شده چون غوز
خفته در غاری که نامی از چنان بیوه زنی نه بود و نه بودست
شب - مردمی آرام - کنار تخت های گرم آسوده است
مردمی کردن در این شیشه هوای تار نابود است - مرد آرام گفت : تا بوده همین بودست
شب به نور معرفت های دروغین - لامپ های سرد و پله ها چوبین ...
- : تا بوده همین بودست !
لامپ های سرد و مرده - نورهای تاب خورده - و همه خورشید را از یاد برده
دست بر هر سمت هر کس هر دم از هر چیز ، چیزی را طلب میکرد
دست بر سوی فلک میکرد ... بیوه زند گویی که دستان خویش را هر دم فلک میکرد
مرد آرام تر گفت :
آن چراغ آفتاب و روشنایی وهم و افسانه است
داستان این نیست - ماه خواب آن خورشید پیر دیوانه است
و سیاهی رقص بر بیوه زن ٍ املاک ویرانه است .
