 |
 |
 |
|
|
سی وسه دقیقه تنهایی تمام شدیکشنبه بیست و هفتم فروردین 1385سیسیل رفته است و این دلیل خوبی است که دیگر از او ننویسم سیسیل بوی گند گرفته ... او دور شده است و من دیگر او را نمی بینم چقدر دلم تنگ شده .... سخت است ولی دیگر از سیسیل نمی نویسم . دلیلش هم این است که سیسیل تنها مال من است . سوررآل زبان بیان من است اما سیسیل زبان بیان من نیست . مخاطب من هم نیست . و نمی توانم برایتان کالبد شکافیش کنم . کالبد شکافی یک هیچ به دید شما مرا محکوم به حماقت رویا بینی می کند . او مخاطب من نیست او .... . سیسیل به من قول داده که اگر از او ننویسم بعد از سی و سه روز برمی گردد ... یک دلیل ننوشتن از سیسیل هم این است که بنظر من سیسیل برای هیچ کدام از مخاطبان من سودی نداشت . مخاطبان یا به یک شخصیت خیالی مخاطبشان پی می بردند یا رویای رمانتیک کمبود جفت را ارضا می کرد ند ... یا چیز هایی مشابه . البته منظورم همه نیستند . " نامه ی سیسیل " "من دیگر توان این رویا سازی احمقانه ی تو را با این نثر ضعیف ندارم . نثر گنگ جز تصویر سازی هیچ چیز نداشت . باید بدانی کجا می نویسی ! تو کجایی ... میبینی سنگینی من بیشتر از صلیب داغ کرده ی قبلیت است ... بدان که سکوت لازم است " مشکل خود من هستم . منتظر نوشته های سوررآل من باشید راستی یک چیز جالب : من قبل از اینکه سوررآل را بشناسم این وبلاگ را درست کردم فقط با دیدن نقاشی های دالی !!!!!! نقاشی من هم حتما ببینید ... اینجا است |
|
|
|
رویای همسایه ی چکش خورده ...سه شنبه بیست و دوم فروردین 1385 فهماندن یک فهم خواب آلوده .... رویاگونه در چشمان من یا ... نه ... تنها در چشمان من ... فعلا در چشمان من .... آنگونه که فهم محاسباتی هم باور کند که من او را یک روز در خواب دیده ام ... فهم محاسباتی هم قبول خواهد کرد آیا ؟ او هم خواب دیده است ؟؟؟ آری ... رویای نادانان را عرض نمی کنم ... البته در جهان نسبی نادانی نیست .... رویای دیگری را می گویم ... نیمه ی دیگر انسان ... بُعد کشف نشده ی ما ... فهمی که محاسباتی نیست ... این تخیل من است ؟؟ آری تخیل من است ... پس تخیل من هم وجودی دارد و جزیی از من است و مانند هر حس من اظهار نظر تواند کرد ... تخیل با تفکر رابطه ای دارد .؟؟؟ آیا نزدیکترین به تفکر نیست ؟؟ خانه ی تخیل نزدیکترین خانه به تفکر نیست ؟؟ پس می توان بدان هم اعتماد کرد رویا بیان تخیل است ... رویا زبان ترجمه ای می خواهد به نام سوررآل ( البته با الف) .... من اصلا کاری با رویا های پیش گویانه ندارم ... فعلا در تخصص من نیست ... برای همین به شما هم توصیه می کنم هر وقت خواب دیدید یک نقاشی بکشید ... حتی اگر نقاش نیستید .... پس من همه چیزم رویا نیست ... رویا یک ارتباط است مثل زبان ... زبانت را در بیار و ببین ... تخیل وسیله است .... #### در همسایه گی من خانه ی آبی زیبایی است که من آن را خیلی خیلی دوست دارم ... دلایلی دارم برای این دوست داشتن که برایتان بگویم می گویید این واقعا ((...)).. اولین دلیل من صدای موسیقی ملایمی است که هیچ وقت آن را نشنیده ام ... صدای موسیقی مبهم ... معلوم نیست ... شاید یک خواننده ی بند تنبانی ( بقول قدیمی تر ها ) آن را می خواند ... شاید هم نه .... یک موزیک کلاسیک باشد ... نمی دانم ...موسیقی نادانسته برایم الهام بخش است .... موسیقی و آهنگ زیاد گوش می دهم ولی لذتی که از این آهنگ می برم بخاطر گنگی آن است ... .... اصلا درست صدایش را نمی شنوم .... شاید صدای دیگری باشد ... دومین دلیل دختری است که همسایه مان دارد ... دختر زیبایی که هیچ وقت نمی خواهم از دیدنش دور بمانم .... این دختر را جزو این خانه می دانم .... اصلا قصد رابطه با او ندارم ... فقط می خواهم بعنوان جزو خانه گاهی ببینمش .... دختری با چشمان آبی که شبها سیاه بنظر می رسد .... دختری که برهنگی اش جز حرکت چیزی برایم ندارد ... گاهی از بالای پشت بام آن دختر را برای چند دقیقه لخت تماشا می کنم ... اما این زیارت بیش از سی و سه دقیقه طول نمی کشد ... و من توان بیش تر نگاه کردن را ندارم .... توان بیشتر حرکت کردن را سومین اش نمای زیبای خانه است و بعنوان همسایه ی ما.... نمای زیبایی که از هر بُعد یک شکل و یک رنگ دارد .... اما هیچ وقت جرات نکردم خانه را بیش از سی و سه دقیقه تماشا کنم .... ********* اول : سیسیل برای سی و سه دقیقه است سوررآل را ترک کرده .... سوم : می گوید تو باید جرقه بزنی .... ششم : می گویم تو الکتریسیته هستی ... نه رویا پنجم : می گوید پس هر وقت بیدار شدی به دیوار ها و سنگ ها هم سلام کن ... / ششم : می گوید بیش از اینکه وجود داشته باشم رویدادم / دوم :می گویم پس تو رویا نیستی تو مطلق منی ... اول : سیسیل برای سی و سه دقیقه سوررآل را ترک کرده .... تا یک جرقه .... * اعداد فاصله ی من است ... تا به امروز .... ستاره ها را می شود شمرد ؟؟؟ * در سیاهی ها سپیدی است و در سپیدی ها سیاهی ... همیشه رمز رویا بوده شما بگردید ... میآبید ( همانطور که نقاشی دالی را دیدید ) تقدیم به سامسا |
|
|
|
یک چیز عجیب ... erotic....یعنی چکش ؟؟؟؟سه شنبه پانزدهم فروردین 1385 هیچ ذهنیتی برای نوشتن نداشتم ... از مردی نوشتم که نماز می خواند ولی نه بسمت قبله .... ولی سریع پاکش کردم ... ناخودآگاه به یاد دالی افتادم ... شاید دالی هم به فکر من باشد ؟ شنیده ام در کیش یک دلفین را که نقاشی می کشد به اسم سالواتور دالی (سالی ) می خوانند .... شاید همین باعث شد تا نقاشی هایش را بهتر نگاه کنم شاید دالی دلفین شده باشد ... کسی نمی داند ؟ " و لعنت بر کسانی که احمقانه فکر می کنند " شباهت شیطان و دلفین ... این برایم لذت بخش بود / دلفین را دوست دارم نه برای خودش تنها برای کارش .... نقاشی از دالی را آوردم ... نگاهش کردم ... سیسیل در زد ... کنارم نشست ... هر دو نگاه می کردیم ... هر چه می دیدم تفسیر می کردم ... این زن به این معنا برهنه است که .... این قایق برای فرار آماده است ... این ها کشیش هستند ... این دیوار خرابه است .... این دو گلدان زیبا نیستند ولی یکی شان سالم و دیگری شکسته است ... زمین و آسمان رنگ زردی خورده بود..بدین علت ... کشیش ها همگی تصویرند .... ..... بدان علت............... تصاویر همینطور شکل می گرفتند ... اما نه سوررآل ... تصور اینکه حقایق را می شکافم ذوق زده ام کرده بود ... دیگر سیسیل را کنارم فراموش کرده بودم ... سیسیل هم بلند شد ... مرا بوسید و رفت که بخوابد ... و با خود زمزمه می کرد " بار خود را بستم . رفتم از شهر خیالات سبک بیرون" ..... باز نگاه کردم ... از نگاه سرشار بودم ... آن قدر نکته بین که دیگر توان بیانش را به عنوان یک سوررآل ندارم .... شاید ناتورالیست ها بهتر بگویند ... چشمانم از نگاه کردن خسته شدند ... دیگر مغزم از دستور دادن خسته شده بود ... رفت و در را بست ... مغزم رفت تا کمی آرام بگیرد ... اما یادش رفت چراغ ها را ببندد .... همانطور با چشمانی باز به نقاشی نگاه می کردم ... در حالت خلسه ... نگاهی در سکوت ( به قول کریشنا مورتی ) ... و یا شاید خواب مغناطیسی بود ... هر چه بود ... خیره مانده بودم به تصویر ... درست مانند همان زن در تصویر ... دستانم را زیر چانه گذاشته بودم .... دهانم از حیرت باز مانده بود ناگهان دیدم که تصویر هم مرا می نگرد ... چشمانی و بعد سری ... یک انسان که کل تصویر بود ... بله ... او دالی بود با آن سبیل کلفت و پیچ در پیچش ... داشت آن زن برهنه را می نگریست ... من آیا برهنه ام ؟ اما بظاهر من آن را چند کشیش و یک دیوار خوانده بودم ... خودتان ببینید تنها خیره شوید ... شاید چهره ی شما کمی فرق کند ... نیازی نیست برای رویا دیدن رویایی باشی و یا پرواز کنی فقط باید هنگام خواب در اتاقت را ببندی و روی در اتاق بنویسی " شاعر در حال کار است مزاحم نشوید " رویا بیان بی پرده ی واقعیت است حقیقت را باید شست .... جور دیگر باید دید ( این شعار سوررئآل است ) چه جور دیگر ... از من نپرسید ... چون من دکتر نیستم """""""""""""""""""""""""""" کتاب " دادا و سوررئالیسم" سی.و.ای.بیگزبی را باز کردم ... بطور کاملا تصادفی چشمم به جمله ای افتاد : "دالی هدف اصلی خود را بی اعتبار کردن کامل دنیا ی واقعیت میدانست" ... حالا جمله ی برتون را بهتر می فهمم ...."زیبایی یا تشنج است یا وجود ندارد " ..... ابتدا بگذار سیل جاری شود جلویش سد کرده ای آنگاه دستانت را خوب کثیف کن غریزه را آزادانه پی بازی بفرست آنگاه وقت است که دریچه را بگشایی لخت بشوی و سرت را در آب فرو کنی این همان مثال است انسان را در یک دیگ انداختن و پختن و از آن نقاشی کشیدن ( این متن ترجمه ی نقاشی دالی نیست این بیان حقیقت و یا بهتر بگویم دید دوباره ی حقیقت است از زبان سوررآلیست ها )
|
|
|
|
سیسیلیا ... چقدر چهره ات برایم آشناستجمعه یازدهم فروردین 1385چشمانم نیمه باز بود . صدایی گنگ در ذهنم گویا چیزی می سرود . سیسیل آمده بود ؟ ... خود را از تخت پایین پرتاب کردم . هر کس مرا در آن حال می دید مطمئنا گمان می برد که این یارو دیوانه است ؟ با حال درماندگی ... گریزانه از یک فراموشی ... بدنبال کاغذ و قلم ... فراموشم نشود ... اما صدای آخر صدای خود من بود ... صدای سوررآل ... سیسیلیا روبرویم لم داده بود ... چیزی در دستش بود ... یک دفتر قرمزرنگ و کهنه ... :"سیسیلیا ... این هم دنیای من ... آنچه را باید ببینی ببین ... هیچ چیزی را پنهانت نمی کنم ..این همانجایی است که بدان جا تبعید شده ام ... این جا گاهی خوش هستم و گاه نا خوش ...اما همیشه معادله ای برقرار است ... سیسیلیا ... کلید این جا را در دهانم فرو بردند ... آنها ...حال کلید در روده هایم گیر کرده است .. دکتر ها قطع امید کرده اند ... اما یک نفر بنام آندره تو را به من معرفی کرد ... اما تو دکتر خوبی نیستی ... و این برایم لذت بخش است سیسیل " مادرم رو کرد به من و گفت : "امشب مهمان داریم ... عصر می آیند . سلام کردن فراموشت نشود " و من هم گفتم " چشم " .... در ضمن او اضافه کرد : صدای آهنگ را هم کم کنم ... شهادت است.. .... من هم از اتاق بیرون آمدم . دستانم هنوز بوی بدی می داد ... بوی خون می داد ... به سرعت بطرف دستشویی رفتم . اما دستشویی جایش را عوض کرده بود ... دستشویی دیگر نزدیک اتاق من نبود ... نزدیک آشپزخانه بود ... .... چهره ام را در آینه دیدم ... دستانم را خوب شستم ... بوی خون می آمد ... شاید واقعا شهادت است ولی شهادت همان آهنگی بود که من به گفته ی مادرم خفه اش کردم ... چشمانم برق زد ... گاهی از صداهای بلند موسیقی لذت می برم ... طوری که فریادهای مراکسی نشنود و من بتوانم فریاد بزنم ... ولی گاهی از اینکه نمی توانم صدایم را بشنوم می ترسم ... مبادا لالم ... فضای آلوده و مه گرفته ی ذهنم برای قدم زدن آماده است با سیسیل قدم می زنیم ... ولی هنوز می ترسم چهره اش را ببینم می ترسم که شبیه کسی دیگر باشد همین که خم شده است و یک گل به من هدیه کرده است و بینمان یک جوی آب است برایم کافی است بیچاره آن کسی که فکر می کند یک رابطه ی بیرونی عاشقانه بینمان است همان سایه هایی که گاهی ما را با هم می بینند و می گویند "زوج خوبی هستند این دو " چقدر خنده دار است ... این ها نمی دانند که سیسیلیا تازه متولد شده است این ها فکر می کنند سیسیل ساخته ی ذهن من است سیسیل تنها مطلق من است ( از من نخواهید بیشتر برایتان از سیسیل بگویم چون بوی گند می گیرد ) |
|
|
|
اینگونه بود ...زیستن من...سه شنبه یکم فروردین 1385... آخرین نوشته ام در سال هزار و سیصد و هشتاد و چهار که شاید تنها یک نظر باشد ... یک کامنت ... یک زندگی ... روایت بود و هست یک رویا ... یک واقعیت یا یک خواب طویل ... من نیز کودک بودم ... مثل دیگران ... یک رنگ گله و رمه ی خویش بودم ... چراگاهم یکی بود و به امیال حفظ حیاتم زنده بودم ... صریحانه زبانم را برای هر خواست و آغوشی میگشودم ... غریزه ام رها بود در اشکانم ... در حالی که فروید را اصلا نمیشناختم ... بودم ... این بودن من بود که هیچ جای سخن نداشت ... تنها از صدای دوچرخه ها و فریاد کودکانِ کنجکاو می هراسید ... که تکنولوژی یاریم کرد ... کم کم ریشه دار تر شدم ... همچون بوته ی خاری در بیابان ... استعدادم در ریاضیات مرا وابسته ی آموزش و مدرسه کرد ... و آنجا مرا با یک تیغ جراحی تمیز به کشتن دادند ... چندین سال این مرگ بطول انجامید ... به پناهِ پناهگاهی مقدس دخیل بستم ... ویرانه های خویش را مرهمی خواستم از مقدسات ... شب ها خدای بالای سر می خوابیدم و روزها با خدایی در جیب مدرسه میرفتم و با خدایی بالای سر زندگی می کردم ... این روایت انسانی است که در یک سطل آب خفه شد ولی نمرد ... خدای خویش را زانو زدم ... اشک ریختم برای واسطه هایش تا مرا به خدای بشناسانند ... زانو زدم ... درخت شدم و ریشه کردم ... اما بالا نرفتم ... روحیه ام سازگاری نکرد که رمه شوم ... چوپانان را باور نکردم ... محترمشان می خواندم ... بلندای من کوه خدای بود خاکسترش را بر بلندایش بردم ... بر زمین مقدس ریشه کرده بودم ... دیگر توان ماندنم نبود ... عربها برایم میرقصیدند و شکلک در می آوردند ... سعی بر این داشتم به آرامی ریشه ام را بخشکانم طوری که خورشید را داشته باشم ... "دیگر گونه خدایی می بایست شایسته ی آفریده ی خویش " ... گذشت و گذشت و گذشت .... کوششم بر این بود که نگاهم را از خورشید بردارم ... که شاید حال که بهتر تفکر میکنم خورشیدم تنها یک چراغ بود که مگسانی چون من را بدورش جمع کرده بود ... گاهی با سپهری همصدایی می کردم ... بودایش برایم جذاب بود ...و کریشنا مورتیش ... کشف بزرگی کرده بودم ... کشف کرده بودم که تنها فریاد باید زد ... تا شاید کسی بشنود ... خیالی بود در یک مرداب خالی از سکنه ... اتاقی خالی از هر چیز با دیوار های سفید ... تنها خیالم بود ... آخرین باید من بود ... فریاد زدم ... بلندتر از پیش تر ها ... فریادی که از قدغن های دورانم بود ... ریشه هایم را خشکاند ... همین فعلا بس بود ... چشمانم را نور می آزرد ... بود مرتعش ... سریع به تصویرش آوردم ... چهره ی سوررآل بود ... چهره ای که از زردی و سبزی می گذشت و سرخ میشد ...از انعکاس خوشم آمد ... بعد ها نامش را سوررآلیست خواندم ... اما آن زمان نمیشاختمش ... در بین واژه ها بدنبال هم صدایی دیگر میگشتم ... اما هیچ نیافتم ... همان ریشه را داشتم ... درختی بودم با همان ریشه ی کودکی خویش - همینطور بالا تر می رفتم ... ریشه رشدش را سریع تر از پیش کرده بود گویا ... " این درخت این جا تنها بر کوه ایستاده است ..... و چنان بلند رُسته است که اگر زبان بگشاید کسی را نمیافت که او را در یابد .............. بسا منتظر آذرخشی بود !!! " آذرخشی آمد نه از برای نابودی بلکه امیدم داد ... زیبایی تسکینم بخشید ... چشم های دالی سحرم کرد ... نقاشی او بود ... بازم گردانید و مرا به تولد آشنا کرد ... و اکنون که چند ساعتی مانده به آغاز یک سال نو ... من به فریاد ایمان آوردم ... ولی افسوس که فریاد را نیاموختم ... و هنوز به گرد خویش و دنیای خویش بدنبال نادانسته های خویشم ... سال هزار و سیصد و هشتاد و پنج ... خوشحالم نمی کند ... اما هر چیز نو برایم با ارزش است ... سی و سه دقیقه است ... درست سی و سه دقیقه است که در یک زندان مانده ای با دستانی باز و چشمانی بسته توهم من ... تصویر من ... دلم برایت تنگ می شود سی و سه دقیقه ی دیگر نیز باید همینجا بمانی ( قول می دهم سوررآل بنویسم ) |
|
 |
|
 |
ali.helaleh@gmail.com